“je moet voelen dat het ertoe doet”

"Ongeveer twee derde van mijn tijd besteed ik aan de Unit IJssel, het andere deel gaat naar landelijke taken. Veel van mijn werk bestaat uit overleggen. Zo heb ik regulier werkoverleg  met de gedragswetenschappers en linguïsten en bespreek ik organisatorische en praktische zaken met het management team binnen de unit. Ook overleg ik met gemeenten en collega-zorginstellingen. Tegelijkertijd denk ik mee over landelijke projecten, beleid en complexe zorgvragen. Mijn agenda kun je dus gerust breed en afwisselend noemen."

Toch is al die veelzijdigheid voor Henk niet waar het uiteindelijk om draait. Als je hem vraagt wat zijn grootste verantwoordelijkheid is, is zijn antwoord eenvoudig. “Mijn belangrijkste reden waarom ik dit doe, is dat we de kinderen een kans geven .” De kinderen die bij Kentalis in behandeling komen, moeten volgens hem de kans krijgen om zich zo goed mogelijk te ontwikkelen en hun plek in de wereld te vinden. Zijn werk als regiomanager staat daar rechtstreeks mee in verbinding. ‘’Daarom houd ik ook zelf contact met de kinderen. Ongeveer iedere maand  bezoek ik een  vroegbehandelingsgroep. Want voor die groep kinderen doe ik het en ik wil met eigen ogen zien wat er speelt in de praktijk.”

Die focus op de ontwikkelkansen voor de kinderen bepaalt indirect ook hoe hij zijn rol als leidinggevende invult. Hij wil voorwaarden creëren waarin medewerkers hun vak goed kunnen uitoefenen. Want daar zijn de kinderen ook bij gebaat. Het mooiste vindt hij het wanneer mensen zelf hun verantwoordelijkheid nemen; hun creativiteit kunnen inzetten en zelf richting geven aan hun werk. “Als je mensen in hun kracht kunt zetten, hun creativiteit kunt laten stromen, hun verantwoordelijkheid geeft dat ze dat zelf vorm en inhoud kunnen geven: als me dat lukt, dan vind ik dat geweldig.” Henk noemt zichzelf een coachende en faciliterende  leidinggevende. ‘’Het draait niet om mij als manager, maar om wat collega’s samen voor elkaar krijgen. Iedereen heeft daarin een eigen rol en verantwoordelijkheid. Juist door die rollen met elkaar te verbinden, ontstaat er goede zorg.’’

Die betrokkenheid bij mensen is niet toevallig ontstaan. Henk werkt al zijn hele carrière in de zorg. Als kind had hij al een sterk gevoel voor wat er tussen mensen speelde. “Ik had mijn sociale antennes als kind al aanstaan”. Later ontdekte ik dat die eigenschappen goed pasten bij werken in de zorg. Begonnen ben ik in de kinder- en jeugdpsychiatrie en daar raakte ik steeds meer overtuigd van mijn keuze. Dan raak je eraan verslingerd dat je iets voor mensen kunt betekenen. En dat heb ik eigenlijk nooit meer losgelaten. ”Een korte uitstap naar de Nederlandse Spoorwegen veranderde daar niets aan”. Hij vond het werk interessant, maar merkte dat hij toch steeds weer over mensen wilde praten. “Daar had ik het toch steeds over koekblikken en over materieel, terwijl ik graag met mensen wil werken. Dat is mijn vak.”

Zijn komst naar Kentalis is een bijzonder verhaal. Via zijn vrouw raakte hij in gesprek over gebarentaal. Een van de kinderen heeft het syndroom van Down en Henk vroeg zich af of gebarentaal hem  zou kunnen helpen bij het zich uitdrukken en het begrijpen van de wereld. Hij zocht informatie daarover en kwam op de website van Kentalis terecht. Daar vond hij niet alleen antwoorden, maar ook een vacature. “En zo kwamen twee werelden mooi bij elkaar.”

In zijn vijf jaar bij Kentalis heeft Henk ervaren dat de organisatie veel ruimte biedt om jezelf te ontwikkelen. Hij heeft naast zijn eigen functie verschillende interim-opdrachten binnen Kentalis gedaan,  Ook de interne klussenpagina vindt hij een mooi voorbeeld. Medewerkers kunnen daar reageren op tijdelijke rollen, projecten en andere taken. “De mogelijkheden zijn er”, zegt Henk. “Het gaat er wel om dat je je eigen kansen creëert en dat je daarop instapt. Zelf wil ik mij graag verder ontwikkelen met een opleiding in supervisie en begeleidingskunde. Daarmee hoop en verwacht ik collega’s in de toekomst verder te kunnen helpen in hun professionele ontwikkeling en loopbaan. Misschien naast het lijnmanagement, misschien uiteindelijk in een andere rol. Ook daarin zie ik ruimte bij Kentalis om nieuwe wegen te bewandelen."

Wat maakt Kentalis in Henk’s ogen interessant voor nieuwe collega’s? ‘’Je moet echt geraakt worden door de doelgroep. Je moet voelen dat taal en taalontwikkelingsstoornissen ertoe doen en dat je daar intrinsiek iets mee hebt.’’ Tegelijkertijd is Kentalis volgens hem veel meer dan een organisatie die met een specifieke doelgroep werkt. Hij noemt Kentalis in de eerste plaats een kennisorganisatie. Daarnaast is er de familiaire sfeer. “We zijn allemaal Kentalis-collega’s, we zijn als het ware één grote gemeenschap en zo gaan we ook met elkaar om. Ik vind dat heel mooi.” Die manier van samenwerken past volgens hem bij het werk. ‘’Kentalis draait om contact, afstemming en elkaar verstaan. Niet alleen met cliënten, maar  ook met elkaar."

Zijn enthousiasme voor Kentalis zit uiteindelijk vooral in de mensen. ‘’Ik ben zo trots op de Unit IJssel: op hoe collega’s samenwerken, elkaar vinden en voor elkaar klaarstaan. De waardering van cliënten en ouders is voor mij dan ook een belangrijke bevestiging.’’ Een moment uit een exitgesprek met een medewerker raakte hem bijzonder. De medewerker vertelde zich in vijf jaar bij Kentalis teruggevonden te hebben; weer zichzelf was geworden. ‘’Dat was voor mij een enorm compliment. Aan de organisatie, aan de collega’s van het team en de ruimte die ik had kunnen geven.  Maar vooral zag ik daarin iets terug van wat ik ook voor de kinderen wens. Dan denk ik: als de medewerkers zich zo kunnen ontwikkelen en zich gedragen weten, dan geldt dat ook voor de kinderen die we behandelen.”

Ook zijn werk voor de ethische commissie laat hem zien hoe bijzonder Kentalis is. In de moreel beraden die de commissie organiseert, bespreken cliënten, ouders of verzorgers en medewerkers rond de cliënt ethische dilemma’s  uit de dagelijkse zorgpraktijk. Bijvoorbeeld over medicatie die klachten kan verminderen, maar tegelijk invloed heeft op gedrag en sociale interacties. Of over de kwaliteit van leven wanneer het leven medisch zo lang mogelijk wordt verlengd, maar je nauwelijks nog kan deelnamen aan het leven. Doel is niet om snelle  antwoorden te vinden. Het gaat erom dat mensen naar elkaar luisteren en elkaars afwegingen begrijpen en doorvoelen.

Henk merkt tijdens zulke gesprekken hoeveel medewerkers dagelijks geconfronteerd worden met lastige vraagstukken. “Ik moet zeggen dat ik nu een aantal morele beraden heb uitgevoerd. Het ontroert me om te horen waar medewerkers elke dag mee te maken kunnen hebben en hoe zij daarmee omgaan.” Ook daarin ziet hij de kracht van Kentalis: ruimte maken voor het goede gesprek, moeilijke vragen niet uit de weg gaan en samen zoeken naar wat goede zorg betekent. Als hij na zo’n gesprek weer naar huis gaat, blijft dat gevoel hangen. “Dan denk ik van: waar ben ik vandaag in terechtgekomen en tegelijk: wat een geweldig gesprek heb ik gehad vandaag en wat een bijzondere mensen heb ik ontmoet. En wat een voorrecht  dat ik mee mag kijken.”